Cześć Marcinie,
Nawyki sprawdzają się w codziennym realizowaniu zadań. Duże i odległe cele są trudne dla naszego umysłu – ciężko jest sobie, siebie wyobrazić np. za 5-10 lat, zwłaszcza, gdy technologia tak szybko zmienia świat. W przypadku tak odległych celów, często zapominamy o tej drodze z punktu A do B i tym, że musimy zebrać nieco doświadczenia, aby znaleźć się w B.
Ja do tego podchodzę metodą 3 poziomów. Wielki, nieosiągalny na razie cel dzielę na etapy (ich przykłady znajdziesz na blogu na stronie Wyzwania).
Cel poziomu 3 musi być trudny, ambitny, stanowić wyzwanie. Poziom 1 jest czymś łatwym, możliwym do osiągnięcia w perspektywie 1-3 miesięcy. Cel 2 to mniej więcej 30% celu poziomu 3, cel 1 – 10%.
Określasz takie cele i koncentrujesz się na tym jak dojść z 0 do poz.1, nie myślisz o poz.3, żeby nie czuć się przytłoczonym i nie zniechęcić.
Dążenie do celu poziomu 1 jest czymś, co pozwala zweryfikować, czy naprawdę tego chcemy, czy to jest dla nas. Jeśli osiągniesz poz.1, to zyskujesz większą wiarę w swoje umiejętności i wiesz, że możesz także dojść do poziomu 2 oraz wiesz czego musisz się douczyć, co pokonać. Osiągnięcie poziomu 2 daje wreszczie odwagę, wiarę oraz doświadczenie niezbędne do ruszenia w kierunku poziomu 3.
Co ważne – każdy z poziomów należy potraktować jako wyzwanie i celebrować sukces po jego zdobyciu.
Taka jest moja rada.

Mimo, że od lat staram się planować swoją pracę, nie odkładać rzeczy na później i wyrabiać w sobie nawyki (Kiedyś zanim rozwój osobisty był modny, bardzo interesowałem się tematem, praca nad sobą pomogła mi swego czasu świetnie zdać maturę i dostać się na wymarzone studia). Staram się tego samego uczyć moich pracowników, ale głośno się nie przyznaje, że mam problem zgoła inny – ustanawianie celów. Większość wydaje mi się prosta, albo mało istotna, a jeszcze gorzej jeśli jest to cel długoterminowy – wtedy tłumaczę sobie „że ma czas” no a na końcu przychodzi pośpiech. Najskuteczniej motywuje mnie właśnie deadline i asap. Jakieś rady?

Zdecydowanie tak! Nie należy dać się wykorzystywać. Uczmy się asertywności.
Chcę tylko uczulić, żeby badać, czy to, co robimy to asertywne odmawianie, czy jednak zły nawyk związany z tym, że wolimy oddalać od siebie wszystko, co nowe.
Złe nawyki wyniesione z poprzedniego środowiska, pracy, mogą zepsuć obecne.

Mam pewne swoje przemyślenia na ten temat. Dzięki 4 latach spędzonych w bardzo dużej korporacji również zostałem „nauczony” dbania o swoje poletko. Najczęściej prośba o pomoc zwykłą prośbą nie jest a spychalstwem. Próbą pozbycia się części swoich obowiązków. Oczywiście nie jest to reguła i można nawiązać wzajemne relację i pomagać sobie nawzajem. Ogólnie rzecz ujmując, warto się uczyć i podejmować nowych wyzwań, polecam natomiast wyczulić się na potencjalne „wykorzytanie”.

Smutek życia to taka sytuacja, która zwykle wyzwala w nas coś, co było bardziej ukryte. W trudnych sytuacjach odnajdujemy dodatkowe pokłady sił do przezwyciężania trudności, uczymy się czegoś nowego o sobie. Z kolei gdy jest nam dobrze, to tkwimy w strefie komfortu.
Niewątpliwie, jeśli dawno nie tworzyłeś, to będziesz musiał przekroczyć swoją strefę komfortu.
Tylko nie łącz potrzeby tworzenia z negatywnymi doświadczeniami. W ogóle nie zmuszaj się do tego. Zacznij bez oczekiwań, a to pójdzie samo i w trakcie tego procesu odkryjesz czym jest dla Ciebie tworzenie.